W maszynach cyfrowych nakładowych formatu SRA3 kluczowym ograniczeniem jest transport arkusza (pobranie z podajnika, prowadzenie przez ścieżkę papieru, ewentualny obrót do druku dwustronnego) oraz zgodność podłoża z procesem druku i utrwalania. Wraz ze wzrostem gramatury zwykle rośnie sztywność podłoża, co utrudnia jego zginanie na rolkach prowadzących, zwiększa opory w ścieżce papieru i sprzyja zacięciom.
Odpowiedź "powyżej 450 g/m2" jest poprawna, ponieważ tak wysoka gramatura w typowych maszynach SRA3 częściej przekracza możliwości podajników i ścieżek papieru (zwłaszcza w trybie duplex i przy przejściu przez moduły utrwalania oraz wykańczania). Skutkiem mogą być: niestabilne prowadzenie, gorszy rejestr, zagięcia, ślady rolek, a także problemy z utrwaleniem (np. przy podłożach o dużej masie i określonej strukturze/powłoce).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo wskazują gramatury, które w praktyce częściej mieszczą się w typowych możliwościach wielu maszyn cyfrowych (choć zawsze zależy to od konkretnego modelu i konfiguracji):
- "135-160 g/m2" to zakres często spotykany w produkcji ulotek, broszur i okładek lekkich; zwykle nie stanowi granicy technologicznej samej w sobie.
- "poniżej 100 g/m2" może być trudniejsze w prowadzeniu (większa podatność na falowanie i elektryzowanie), ale nie jest to typowa przeszkoda stricte "z przyczyn technologicznych" w tym samym sensie co bardzo wysokie gramatury.
- "100-20 g/m2" jest zapisem niejednoznacznym (zakres malejący) i jako taki nie powinien być traktowany jako wiarygodny parametr technologiczny; nawet interpretując go jako niskie gramatury, nie opisuje on typowego górnego ograniczenia maszyny.
W nauce do egzaminu warto pamiętać, że dopuszczalna gramatura to nie tylko "ile papier waży", ale wynik ograniczeń: poboru arkusza, promieni gięcia w ścieżce, trybu duplex, rodzaju podłoża (powlekane/niepowlekane) oraz zaleceń producenta dla konkretnej maszyny.
