Przy zalesianiu gruntów porolnych często wyróżnia się etap przedplonu, czyli wprowadzenia gatunków, które szybko rosną, łatwiej znoszą warunki startowe i pomagają "przygotować" siedlisko pod przyszły, bardziej docelowy skład drzewostanu. Na gruntach porolnych typowe problemy to m.in. silna konkurencja roślinności zielnej, wahania wilgotności, gorsza struktura gleby oraz odsłonięcie terenu (wiatr, nasłonecznienie). Gatunki przedplonowe mają ograniczyć te trudności i przyspieszyć stabilizację warunków.
Odpowiedź "sosna i brzoza" pasuje do tej funkcji, ponieważ oba gatunki są powszechnie zaliczane do gatunków pionierskich: relatywnie dobrze radzą sobie na starcie, szybko zajmują powierzchnię i tworzą okap oraz ściółkę, które z czasem ułatwiają wprowadzanie lub odnawianie gatunków bardziej wymagających.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo zawierają gatunki zwykle traktowane jako bardziej wymagające w fazie początkowej zalesienia porolnego:
- "sosna i buk" – sosna może pełnić rolę przedplonu, ale buk jest najczęściej rozpatrywany jako gatunek docelowy, wymagający odpowiednich warunków siedliskowych i osłony.
- "jodła i brzoza" – brzoza bywa gatunkiem pionierskim, natomiast jodła jest zazwyczaj wrażliwsza i wymaga korzystniejszych warunków mikroklimatycznych.
- "buk i jodła" – oba gatunki są kojarzone z późniejszymi fazami rozwojowymi drzewostanu i częściej planuje się je jako skład docelowy, a nie typowy przedplon na porolach.
Warto pamiętać, że szczegółowy dobór gatunków w praktyce zależy od typu siedliskowego lasu, celu hodowlanego oraz aktualnych wytycznych stosowanych w danej jednostce. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozpoznanie, że przedplon to przede wszystkim gatunki pionierskie, a nie "docelowe".
