Pytanie dotyczy rozróżnienia gruntów organicznych od gruntów mineralnych, co ma duże znaczenie w robotach ziemnych i drogowych. Grunty organiczne zwykle mają gorszą nośność, większą ściśliwość oraz są bardziej wrażliwe na zmianę uwodnienia, dlatego często wymagają wymiany, wzmocnienia lub specjalnych rozwiązań technologicznych.
Odpowiedź "namuły" jest uznawana za właściwą, ponieważ namuły mogą stanowić osady tworzące się w warunkach wysokiego uwodnienia, często z istotną domieszką szczątków roślinnych i innych składników organicznych. W praktyce inżynierskiej właśnie ta domieszka (a nie samo uziarnienie) przesądza o kwalifikacji do grupy gruntów organicznych.
- "Piaski" to grunty mineralne, najczęściej niespoiste, o zachowaniu zależnym głównie od uziarnienia i zagęszczenia; same w sobie nie stanowią gruntów organicznych.
- "Gliny" są gruntami mineralnymi spoistymi (z przewagą frakcji drobnych i części ilastych). Mogą zawierać domieszki, ale typowa glina nie jest klasyfikowana jako grunt organiczny.
- "Pyły" (frakcja pylasta) również są gruntami mineralnymi. Mogą sprawiać problemy technologiczne (np. podatność na uplastycznienie), ale nie oznacza to przynależności do gruntów organicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się nazwy gruntów mineralnych (piasek, pył, glina), a obok nazwa osadu z terenów podmokłych, zwykle chodzi o sprawdzenie, czy zdający kojarzy pochodzenie i skład (materia organiczna), a nie tylko podział na grunty grubo- i drobnoziarniste.
