W podziale konstrukcyjnym anten często wyróżnia się m.in. anteny liniowe (prostoliniowe, drutowe) oraz anteny reflektorowe. Kluczowe jest to, co jest zasadniczym elementem kształtującym promieniowanie.
Antena paraboliczna działa dzięki reflektorowi w postaci czaszy (o przekroju paraboli), który odbija fale i skupia energię w wąskiej wiązce. Element promieniujący (np. promiennik w ognisku) jest tylko częścią układu, natomiast charakterystyczną cechą anteny jest właśnie reflektor paraboliczny. Z tego powodu antena paraboliczna nie jest zaliczana do grupy anten prostoliniowych (linearnych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Dipolowa – dipol to klasyczna antena drutowa, zbudowana z prostoliniowych przewodników (ramion). Jest typowym przykładem anteny liniowej.
- Yagi-Uda – to układ wielu elementów przewodzących (dipol z direktorami i reflektorem w sensie elementu drutowego). Mimo że jest kierunkowa, jej konstrukcja pozostaje "drutowa/liniowa", a nie czaszowa.
- Ramowa – antena ramowa (pętlowata) jest również anteną przewodową, tylko że element promieniujący tworzy pętlę/ramkę. W wielu ujęciach należy do anten drutowych, a nie do anten reflektorowych typu parabolicznego.
W praktyce (np. w sieciach teleinformatycznych korzystających z łączy radiowych) rozróżnienie to pomaga dobrać sposób montażu i ustawienia anteny: parabolę ustawia się jak reflektor o wąskiej wiązce, a anteny drutowe (dipol/Yagi/ramowa) rozpoznaje się po elementach przewodzących i ich orientacji (np. wpływ na polaryzację).
