Silnik reluktancyjny wykorzystuje zjawisko momentu reluktancyjnego, czyli dążenie obwodu magnetycznego do takiego ustawienia, aby reluktancja (magnetyczny "opór" dla strumienia) była jak najmniejsza. W praktyce oznacza to, że wirnik o odpowiednio ukształtowanych biegunach/zębach "ustawia się" względem wirującego pola magnetycznego wytwarzanego przez stojan.
Dlaczego odpowiedź: synchronicznych?
W typowym ujęciu egzaminacyjnym silnik reluktancyjny klasyfikuje się jako maszynę synchroniczną, ponieważ jego prędkość jest powiązana z prędkością pola wirującego (prędkością synchroniczną). Moment powstaje bez klasycznego prądu wzbudzenia w wirniku (jak w wielu innych maszynach synchronicznych), ale nadal mechanizm pracy odnosi się do synchronizmu pola stojana i położenia wirnika.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Komutatorowych prądu stałego – silniki komutatorowe DC mają komutator i szczotki do przełączania prądu w uzwojeniach wirnika. Silnik reluktancyjny nie wymaga takiego mechanicznego komutowania, bo moment wynika z własności obwodu magnetycznego i sterowania polem w stojanie.
- Asynchronicznych – w silniku asynchronicznym (indukcyjnym) moment wynika z prądów indukowanych w wirniku i występuje poślizg względem prędkości synchronicznej. W silniku reluktancyjnym mechanizm wytwarzania momentu jest inny (reluktancja), a klasyfikacja egzaminacyjna wiąże go z maszynami synchronicznymi.
- Komutatorowych prądu przemiennego – to grupa silników AC z komutatorem (np. pewne konstrukcje jednofazowe/uniwersalne). Silnik reluktancyjny nie jest definiowany przez obecność komutatora, lecz przez zasadę momentu reluktancyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie pojawia się "reluktancyjny", skojarz to z momentem wynikającym z minimalizacji reluktancji, a nie z indukcją w wirniku (asynchroniczny) ani z komutatorem (komutatorowe). To zwykle prowadzi do wyboru grupy synchronicznych.
