W CD-Audio dźwięk jest zapisany jako sygnał PCM próbkowany z częstotliwością 44,1 kHz. To jednak nie oznacza, że można wiernie zapisać (odwzorować) dźwięk do 44 kHz. O tym, jakie pasmo sygnału da się poprawnie odtworzyć po próbkowaniu, mówi twierdzenie Nyquista–Shannona.
Zgodnie z tym twierdzeniem, aby uniknąć zjawiska aliasingu, częstotliwość próbkowania musi być co najmniej dwukrotnie wyższa od najwyższej składowej częstotliwościowej sygnału. W praktyce oznacza to, że maksymalna częstotliwość odwzorowywana wynosi:
fmax = fs/2
Dla CD-Audio: fs = 44,1 kHz, więc fmax = 44,1 kHz / 2 = 22,05 kHz, co w odpowiedziach testowych zwykle zaokrągla się do 22 kHz.
Odpowiedź "44 kHz" jest typową pułapką: wskazuje na pomylenie częstotliwości próbkowania (parametr zapisu) z pasmem odwzorowanego sygnału (rezultat ograniczenia Nyquista). "33 kHz" nie wynika z żadnej standardowej relacji dla CD-Audio i nie odpowiada ani fs, ani fs/2. "11 kHz" to zbyt niska wartość (połowa 22 kHz), odpowiadałaby sytuacji, gdyby próbkowanie było około 22 kHz, a nie 44,1 kHz.
W realnych systemach audio dodatkowo stosuje się filtry antyaliasingowe, przez co użyteczne pasmo bywa ograniczane do ok. 20 kHz. To nadal jest zgodne z ideą CD-Audio: format ma obejmować całe pasmo słyszalne człowieka, a nie "podwajać" je do wartości częstotliwości próbkowania.
