Temperatura barwowa to parametr używany w fotografii i filmie do opisu chromatyczności (barwy) światła – czyli tego, czy oświetlenie wygląda na "ciepłe" (żółto-pomarańczowe), czy "chłodne" (niebieskawe). Pojęcie wywodzi się z modelu ciała doskonale czarnego: wraz ze wzrostem jego temperatury zmienia się barwa emitowanego promieniowania.
W praktyce fotograficznej temperatura barwowa jest wyrażana w Kelvinach (K). To dlatego w aparatach i w programach do obróbki RAW spotkasz ustawienia typu 3200 K (światło żarowe/wolfram) czy okolice 5500–6500 K (światło dzienne). Zmiana wartości K jest jednym z podstawowych sposobów korygowania balansu bieli i usuwania niechcianej dominanty kolorystycznej.
Dlaczego pozostałe skale są błędne w tym kontekście?
- "Celsjusza" i "Fahrenheita" to skale używane do opisu temperatury fizycznej w życiu codziennym, ale w fotografii temperatura barwowa nie jest zapisywana w °C ani °F. Użycie tych skal prowadzi do mylenia dwóch różnych pojęć: barwy światła i temperatury mierzonej termometrem.
- "Rankine'a" jest również skalą absolutną, jednak nie funkcjonuje jako standard zapisu temperatury barwowej w praktyce foto/wideo. W sprzęcie fotograficznym, oświetleniu i oprogramowaniu przyjęto Kelviny.
Wskazówka egzaminacyjna: nie daj się zwieść intuicji "ciepłe = wysoka temperatura". W fotografii jest odwrotnie: niższe wartości K dają cieplejszy (bardziej pomarańczowy) wygląd światła, a wyższe wartości K – chłodniejszy (bardziej niebieski).
