Kapitały obce (w praktyce bilansowej utożsamiane z zobowiązaniami) to źródła finansowania pochodzące spoza przedsiębiorstwa, które wiążą się z obowiązkiem zwrotu w określonym terminie, często także z kosztem w postaci odsetek. Dlatego do kapitałów obcych zalicza się m.in. kredyty, pożyczki oraz inne zobowiązania wobec dostawców, instytucji finansowych czy urzędów.
Kredyt inwestycyjny jest typowym przykładem kapitału obcego: przedsiębiorstwo otrzymuje środki od banku na inwestycję (np. zakup maszyn, budowę obiektu), ale ma obowiązek spłaty kapitału i odsetek. Z punktu widzenia bilansu jest to zobowiązanie, czyli część pasywów finansująca majątek.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Kapitał akcyjny to składnik kapitału własnego (funduszu właścicieli/udziałowców). Nie jest zobowiązaniem do zwrotu w zwykłym trybie, więc nie jest kapitałem obcym.
- Kapitał rezerwowy również należy do kapitału własnego i służy m.in. zabezpieczeniu działalności lub finansowaniu przyszłych potrzeb. Nie wynika z długu wobec podmiotu zewnętrznego.
- Zysk firmy (wynik finansowy) powiększa kapitał własny po podziale/pozostawieniu w przedsiębiorstwie, ale nie stanowi kapitału obcego, bo nie oznacza długu do spłaty.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli dana pozycja oznacza "trzeba oddać" (kredyt, pożyczka, zobowiązanie), to jest to kapitał obcy. Jeśli oznacza "należy do właścicieli" (akcyjny, rezerwowy, zysk zatrzymany), to jest to kapitał własny.
