Pytanie dotyczy właściwego skierowania sprawy przemocy domowej do podmiotu, który może rozpocząć formalne działania pomocowe. W pracy asystenta osoby niepełnosprawnej kluczowe jest, aby reagować w sposób systemowy i bezpieczny: nie ograniczać się do rozmów "w otoczeniu", lecz włączać instytucje, które mają narzędzia do oceny sytuacji, dokumentowania zdarzeń i koordynowania pomocy.
Odpowiedź "Do pracownika socjalnego." jest uzasadniona tym, że pracownik socjalny działa w strukturach pomocy społecznej i jest praktycznym punktem pierwszego kontaktu w sprawach przemocy i kryzysu rodzinnego. Taka osoba potrafi uruchomić współpracę z innymi służbami, zaplanować wsparcie dla podopiecznej (np. bezpieczeństwo, pomoc materialną, specjalistyczne poradnictwo) oraz zadbać o formalną ścieżkę interwencji.
Pozostałe propozycje są błędne, bo nie zapewniają uruchomienia formalnej procedury ani bezpieczeństwa:
- "Do najbliższego sąsiada." – sąsiad nie jest instytucją, nie ma uprawnień ani obowiązków prowadzenia procedury; może też zwiększyć ryzyko eskalacji konfliktu lub ujawnienia informacji bez kontroli.
- "Do opiekunki środowiskowej." – taka rola bywa kojarzona z opieką i wsparciem, ale w kontekście uruchamiania formalnych procedur kluczowe jest skierowanie sprawy do właściwej instytucji koordynującej pomoc; wybór tej odpowiedzi wynika często z mylenia funkcji opiekuńczych z interwencyjnymi.
- "Do członka rodziny podopiecznej." – przemoc dzieje się w rodzinie, więc kierowanie sprawy do rodziny może być nieskuteczne albo wręcz niebezpieczne (sprawca może być częścią rodziny). To także nie uruchamia formalnego wsparcia.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: w sytuacji przemocy domowej asystent nie prowadzi "śledztwa" ani mediacji, tylko przekazuje sprawę do uprawnionych służb i dba o bezpieczeństwo oraz zgodne z procedurami dokumentowanie informacji.
