KWALIFIKACJA DRM4 - CZERWIEC 2016

W konserwacji trzonków drewnianych narzędzi ręcznych zwykle dąży się do tego, aby materiał był zabezpieczony przed wilgocią i zabrudzeniami, a jednocześnie zachował "naturalny" chwyt i nie tworzył grubej, łuszczącej się powłoki. Z tego względu właściwym wyborem jest pokost, czyli środek olejowy używany do impregnacji drewna. Tego typu preparat wnika w drewno, poprawia jego odporność na wodę i ogranicza pęcznienie oraz wysychanie wynikające ze zmian warunków otoczenia.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Emalia – jest przeznaczona głównie do wykonywania powłok kryjących. Na trzonku narzędzia taka warstwa może pogarszać przyczepność dłoni, szybciej się wycierać lub odpryskiwać, a po uszkodzeniu wygląda nieestetycznie i wymaga ponownego malowania.
• Farba – podobnie jak emalia tworzy warstwę na powierzchni. W praktyce trzonki są mocno eksploatowane (tarcie, pot, uderzenia), więc powłoki malarskie łatwo się wycierają i mogą dawać śliski chwyt lub brudzić dłonie.
• Wosk – może poprawić wygląd i dać przyjemny dotyk, ale bywa mniej odporny na intensywne użytkowanie i podwyższoną temperaturę dłoni; w praktyce często wymaga częstszego odnawiania. W pytaniu jako właściwy środek konserwujący wskazano pokost.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy mowa o konserwacji elementu drewnianego, który jest stale trzymany w ręku (trzonek), najczęściej wybiera się impregnację/olejowanie zamiast malowania powłoką kryjącą.