KWALIFIKACJA PGF1 + PGF2 - CZERWIEC 2020

W sitodruku "forma sitodrukowa" to przede wszystkim siatka rozpięta na ramie (z przygotowanym szablonem), przez którą farba jest przeciskana raklem. Kluczowym elementem kontroli takiej formy jest sprawdzenie, czy siatka ma prawidłowy i równomierny naciąg. Dlatego odpowiedź "pomiar siły naciągu" jest właściwa: zbyt mały lub nierówny naciąg może powodować problemy z pasowaniem, rozlewaniem się obrazu, zmienną grubość warstwy farby i spadek powtarzalności.

Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do kontroli formy:

• "pomiar wielkości punktu" – to typowa czynność związana z oceną elementów obrazu na wydruku (np. przy ocenie przyrostu punktu w technikach rastrowych) albo z oceną reprodukcji. Nie jest to podstawowy parametr mechaniczny samej formy sitodrukowej, której krytycznym ustawieniem jest naciąg siatki.
• "analizę z wykorzystaniem kolorymetru" – kolorymetr służy do pomiaru barwy (np. w przestrzeniach barw i w kontroli zgodności kolorystycznej). To narzędzie odnosi się do koloru na odbitce lub próbce, a nie do fizycznego stanu siatki w ramie.
• "analizę rastra z wykorzystaniem densytometru" – densytometr mierzy gęstość optyczną i jest wykorzystywany w kontroli druku (ocena zaczernienia, pośrednio niektórych parametrów obrazu na podłożu). To ponownie dotyczy efektu drukowania, a nie kontroli przygotowania sita.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy formy sitodrukowej, myśl o elementach takich jak siatka, jej naprężenie, stan szablonu i drożność oczek. Gdy pojawiają się przyrządy typu densytometr/kolorymetr, najczęściej chodzi o kontrolę wydruku (barwa, gęstość, powtarzalność na odbitce), a nie o kontrolę mechanicznych parametrów formy.