Pytanie dotyczy klasyfikacji pacjenta do grupy mobilności oznaczonej stopniami 0°–3°. W takim podziale kluczowe jest nie "tempo" czy "ładność chodu", ale realny zasięg funkcjonalny: gdzie pacjent potrafi się przemieszczać i jakie środowisko jest dla niego osiągalne.
Opis: "poruszający się w sposób ograniczony tylko w pomieszczeniach zamkniętych" wskazuje na mobilność ograniczoną do wnętrz (tzw. mobilność domowa). Taki pacjent zwykle wymaga większego wsparcia przy wyjściu na zewnątrz (nierówne podłoże, krawężniki, dłuższe dystanse), ale w mieszkaniu potrafi przemieszczać się w pewnym zakresie. To odpowiada grupie pośredniej, a więc odpowiedzi "1°".
Dlaczego pozostałe stopnie nie pasują?
- "0°" sugeruje skrajnie niską mobilność (brak lub prawie brak samodzielnego przemieszczania). To nie pasuje do sytuacji, gdy pacjent jednak porusza się w pomieszczeniach.
- "2°" w praktycznych klasyfikacjach zwykle odpowiada większej samodzielności (często wykraczającej poza samo mieszkanie). Gdy opis wyraźnie ogranicza mobilność do wnętrz, wybór wyższego stopnia jest niespójny z warunkiem zadania.
- "3°" jest zazwyczaj stopniem najwyższym (największa samodzielność), co stoi w sprzeczności z określeniem "ograniczony tylko w pomieszczeniach".
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj opis jak kryterium środowiskowe. Jeżeli pada "tylko w pomieszczeniach", myśl o mobilności domowej; jeżeli "w terenie/na zewnątrz", o większym stopniu; jeżeli "nie porusza się", o najniższym.
