Adresowanie klasowe IPv4 (classful) rozpoznaje klasę adresu na podstawie najbardziej znaczących bitów pierwszego oktetu. To znaczy: patrzymy na początek zapisu binarnego pierwszej liczby w adresie IPv4.
Jeżeli dwa najbardziej znaczące bity mają wartość 10, to jest to klasa B. Taki prefiks oznacza, że pierwszy oktet mieści się w zakresie od 128 do 191. Wynika to z granic binarnych: 100000002 = 128 oraz 101111112 = 191. Stąd cały historyczny zakres klasy B to 128.0.0.0–191.255.255.255.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Klasa A ma tylko jeden wiodący bit równy 0, więc dotyczy pierwszego oktetu 0–127. Prefiks 10 nie spełnia tego warunku.
- Klasa C zaczyna się od trzech bitów 110, co przesuwa zakres pierwszego oktetu na 192–223. To inny prefiks niż 10.
- Klasa D ma prefiks 1110 i jest przeznaczona dla adresów multicast (224–239). Również nie jest zgodna z 10.
W praktyce współcześnie używa się CIDR, ale na egzaminach i w nauce sieci znajomość klas bywa sprawdzana, bo uczy czytania adresu "od strony bitów" i rozumienia historycznej struktury przestrzeni IPv4.
