W bonitacji gleb (w praktyce geodezyjnej spotykanej m.in. w opracowaniach dotyczących użytków rolnych) stosuje się klasy bonitacyjne, które porządkują grunty według przydatności rolniczej. Dla gleb ornych spotyka się skale obejmujące m.in. klasy: I, II, IIIa, IIIb, IVa, IVb, V i VI.
W tym ujęciu określenia jakościowe typu "bardzo dobre", "dobre", "średnie" itd. są powiązane z konkretnymi klasami. "Gleby orne bardzo dobre" odpowiadają klasie II – czyli bardzo wysokiej jakości, ale nie absolutnie najwyższej w całej skali.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują?
- "I" jest często kojarzona z glebami najlepszymi (najwyższa klasa). To typowa pułapka: utożsamienie "bardzo dobre" z "najlepsze".
- "IIIa" to klasa dobra, ale niższa niż "bardzo dobra". W praktyce "IIIa" sugeruje zejście o poziom w porównaniu z klasą II.
- "VI" oznacza grunty najsłabsze w skali, więc stoi w sprzeczności z opisem "bardzo dobre". Jest to skrajny dystraktor, sprawdzający czy zdający rozumie kierunek skali.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się sformułowania jakościowe ("bardzo dobre", "dobre"), warto pamiętać, że klasa I bywa zarezerwowana dla "najlepszych", a "bardzo dobre" to zwykle kolejny stopień, czyli klasa II.
