Pytanie dotyczy klasy ciągliwości stali zbrojeniowej według PN-EN 1992-1-1:2008 (Eurokod 2). Ciągliwość opisuje zdolność stali do uzyskania dużych odkształceń plastycznych przed zerwaniem. W praktyce na budowie istotne jest szybkie rozpoznanie rodzaju pręta – jednym z pomocniczych kryteriów jest wzór użebrowania widoczny na pręcie żebrowanym.
Na przedstawionym rysunku żebra poprzeczne są rozmieszczone równomiernie i mają jednakowe nachylenie (na obu "widokach bocznych" żebra są skośne w tę samą stronę). Nie widać układu naprzemiennych kątów ani typowej "jodełki". Taki układ odpowiada klasie A (często kojarzonej z oznaczeniem B500A), czyli najniższej z trzech klas ciągliwości rozróżnianych w tym ujęciu.
- Klasa A – rozpoznawczo: układ jednoskośny; żebra poprzeczne nie tworzą naprzemiennych kątów.
- Klasa B – częściej spotykany układ "jodełkowy" lub mieszany (cechy po obu stronach mogą sugerować zmianę kierunku/układu).
- Klasa C – wyraźny układ dwuskośny, naprzemienny ("jodełka" z różnymi kątami), kojarzony z najwyższą ciągliwością w tej klasyfikacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Klasa B: wymagałaby cech użebrowania sugerujących układ jodełkowy lub mieszany, a na rysunku nachylenie żeber jest jednokierunkowe.
- Klasa C: oczekiwalibyśmy jeszcze bardziej jednoznacznego układu naprzemiennego pod dwoma kątami (dwuskośnego), którego tu nie ma.
- Klasa D: nie jest standardową klasą ciągliwości w opisywanym w kontekście podziale A/B/C, więc nie pasuje do pytania o klasy według wskazanej normy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku/na pręcie żebra poprzeczne "idą" konsekwentnie w jedną stronę, traktuj to jako mocny sygnał klasy A; "jodełka" i naprzemienne kąty kierują wybór w stronę B lub C.
