Reguła CFR (Cost and Freight) dotyczy transportu morskiego lub śródlądowego wodnego. Jej kluczową cechą jest rozdzielenie kosztów i ryzyka między stronami w różnych momentach.
W CFR sprzedający ma obowiązek zawrzeć umowę przewozu i opłacić koszty frachtu do wskazanego portu przeznaczenia. Jednocześnie ryzyko (np. uszkodzenia lub utraty towaru) przechodzi na kupującego w chwili dostarczenia towaru na statek w porcie załadunku, czyli wcześniej niż moment dotarcia do portu przeznaczenia. Taki zestaw obowiązków jest typowy właśnie dla CFR.
Odpowiedź FAS jest nieprawidłowa, ponieważ w FAS sprzedający dostarcza towar wzdłuż burty statku w porcie załadunku, a nie organizuje i nie opłaca frachtu do portu przeznaczenia. To inny podział obowiązków (reguła z grupy F).
Odpowiedź DAP jest nieprawidłowa, bo DAP zakłada dostawę do uzgodnionego miejsca przeznaczenia (reguła z grupy D) i co do zasady przesuwa odpowiedzialność sprzedającego znacznie dalej w łańcuchu dostawy niż w CFR.
Odpowiedź EXW także nie pasuje: w EXW sprzedający ma minimalne obowiązki (udostępnia towar u siebie), a organizacja transportu i zasadnicza część kosztów spoczywa na kupującym. To przeciwieństwo sytuacji, w której sprzedający opłaca fracht morski.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać reguły C jako takie, gdzie sprzedający często płaci przewóz, ale nie zawsze ponosi ryzyko do miejsca przeznaczenia. To częsta pułapka.
