W zadaniach tego typu trzeba przetłumaczyć program przedstawiony na rysunku (najczęściej układ styków w LD/drabinkowym lub równoważny schemat logiczny) na zapis algebraiczny. Kluczowe jest rozpoznanie połączeń szeregowych i równoległych:
- Połączenie szeregowe (jeden element po drugim w tej samej gałęzi) odpowiada operacji AND, czyli koniunkcji: warunki muszą być spełnione jednocześnie.
- Połączenie równoległe (rozgałęzienie na dwie ścieżki, które potem się łączą) odpowiada operacji OR, czyli alternatywie: wystarczy spełnienie jednego z warunków.
Poprawna odpowiedź "K1 = (S1 ∨ S3) ∧ S2" oznacza, że sygnał K1 zostanie uaktywniony tylko wtedy, gdy S2 jest prawdą oraz jednocześnie spełniony jest warunek w rozgałęzieniu: S1 lub S3. Nawiasy są tu istotne, bo pokazują, że alternatywa dotyczy pary S1/S3 jako jednego bloku, który dopiero potem jest "AND-owany" z S2.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "K1 = (S1 ∧ S3) ∨ S2" zmienia sens rozgałęzienia: wymagałaby jednoczesnego spełnienia S1 i S3 (AND), a następnie dopuszczałaby włączenie K1 samym S2. To odpowiadałoby innej topologii schematu.
- "K1 = S1 ∧ S3 ∨ S2" jest zapisem bez jednoznacznego nawiasowania; w praktyce prowadzi do błędnych interpretacji priorytetów i zwykle nie odpowiada poprawnie czytanej strukturze gałęzi.
- "K1 = S1 ∧ (S3 ∨ S2)" przenosi nawias na inną część logiki: tutaj S1 jest warunkiem koniecznym, a alternatywa dotyczy S3/S2. To nie jest to samo co sytuacja, w której S2 jest warunkiem koniecznym, a alternatywa dotyczy S1/S3.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw "zgrupuj" rozgałęzienia (OR), zapisz je w nawiasach, a dopiero potem dopisz warunki szeregowe (AND). Taki porządek minimalizuje typowe pomyłki z nawiasami.
