Tynk cementowo-wapienny powstaje na bazie spoiw mineralnych, czyli nieorganicznych: cementu oraz wapna. Z tego powodu, gdy tynk jest rozpatrywany jako podłoże pod kolejne warstwy (np. gładź, farba, tapeta, klej do płytek), klasyfikuje się go jako podłoże mineralne.
W budownictwie taki podział jest praktyczny, bo wiele decyzji technologicznych zależy od tego, czy podłoże jest mineralne (zwykle chłonne, alkaliczne, "pracuje" wilgocią) czy niemineralne/organiczne (np. drewno, płyty drewnopochodne, powłoki z tworzyw). Dla podłoży mineralnych typowe są wymagania dotyczące odkurzenia, wyrównania chłonności, zastosowania odpowiedniego gruntu i doboru wyrobów przeznaczonych na mineralne podłoża.
Odpowiedzi "Kamiennych.", "Betonowych." i "Ceramicznych." są mylące, bo są to przykłady materiałów, które mogą być podłożem mineralnym, ale nie stanowią poprawnej, nadrzędnej klasyfikacji tynku cementowo-wapiennego w tym ujęciu. Tynk cementowo-wapienny nie jest "podłożem betonowym" ani "ceramicznym" – może natomiast znajdować się na betonie lub ceramice i wtedy sam staje się warstwą podkładową (podłożem) dla dalszych robót.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się kategoria ogólna ("mineralne") i równocześnie konkretne przykłady ("betonowe", "ceramiczne", "kamienne"), w pytaniach o klasyfikację najczęściej poprawna jest kategoria nadrzędna.
