Dezynfekcja wody to etap, którego celem jest inaktywacja mikroorganizmów (np. bakterii, wirusów, pierwotniaków), tak aby woda była bezpieczna mikrobiologicznie. W praktyce odróżnia się ją od procesów, które głównie usuwają zawiesiny lub poprawiają klarowność.
Metody fizyczne wykorzystują oddziaływanie fizyczne na drobnoustroje:
- Gotowanie – wysoka temperatura prowadzi do denaturacji białek i uszkodzeń struktur komórkowych, co skutkuje unieszkodliwieniem drobnoustrojów.
- Naświetlanie promieniami UV – promieniowanie UV uszkadza materiał genetyczny (DNA/RNA), przez co mikroorganizmy tracą zdolność namnażania.
- Działanie ultradźwiękami – jest zaliczane do metod fizycznych, ponieważ opiera się na oddziaływaniu fali akustycznej i zjawiskach fizycznych w cieczy.
Pozostałe propozycje odpowiedzi mieszają dezynfekcję z innymi etapami uzdatniania albo wskazują metody chemiczne:
- Ozonowanie i chlorowanie polegają na wprowadzeniu związku chemicznego o działaniu utleniającym/biobójczym, więc są klasyfikowane jako dezynfekcja chemiczna.
- Koagulacja i flotacja służą głównie do usuwania zanieczyszczeń koloidalnych i zawiesin (poprawy klarowności, redukcji mętności), a nie do zasadniczej inaktywacji mikroorganizmów.
- Filtracja jest procesem separacyjnym (mechanicznym/fizycznym w sensie rozdziału faz), ale sama w typowej klasyfikacji nie jest nazywana metodą dezynfekcji, bo nie gwarantuje inaktywacji drobnoustrojów — raczej je zatrzymuje w materiale filtracyjnym.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: UV i temperatura to klasyczne przykłady dezynfekcji fizycznej, a chlor i ozon to dezynfekcja chemiczna; koagulacja, flotacja i filtracja należą do procesów przygotowania wody, ale nie zastępują dezynfekcji końcowej.
