W oznaczaniu zawartości makroelementów i mikroelementów w żywności kluczowy jest etap przygotowania próbki, czyli usunięcie składników organicznych lub ich rozkład tak, aby pierwiastki można było oznaczać w stabilnej, jednorodnej postaci. Do tego celu stosuje się mineralizację. Jedną z klasycznych technik jest mineralizacja na sucho (spopielanie), w której próbkę ogrzewa się w wysokiej temperaturze, aż do uzyskania popiołu mineralnego.
Urządzeniem przeznaczonym do takiego procesu jest piec muflowy. Zapewnia on kontrolowane warunki wysokotemperaturowe, dzięki czemu możliwe jest spopielenie próbki i otrzymanie pozostałości mineralnej, którą następnie można rozpuścić i oznaczać pierwiastki odpowiednią metodą analityczną (np. technikami spektrometrycznymi).
Pozostałe urządzenia z odpowiedzi nie pełnią funkcji mineralizacji:
- Destylarka służy do rozdzielania składników na podstawie różnic lotności (np. w procedurach destylacyjnych), a nie do rozkładu matrycy organicznej do popiołu.
- Wagosuszarka jest wykorzystywana głównie do oznaczania wilgotności/suchej masy przez suszenie i ważenie, zwykle w znacznie niższych temperaturach niż spopielanie.
- Aparat Soxhleta służy do ekstrakcji (najczęściej tłuszczu) rozpuszczalnikiem, czyli do wyodrębniania frakcji organicznych, a nie do ich mineralizacji.
Na egzaminie warto kojarzyć "mineralizacja/spopielanie" z piecem muflowym, a "ekstrakcja" z Soxhletem, "wilgotność" z wagosuszarką oraz "rozdzielanie lotnych składników" z destylacją. Takie pary skojarzeń ułatwiają szybkie i poprawne rozpoznanie właściwej aparatury.
