Ściany fundamentowe są elementem konstrukcyjnym narażonym na stały lub okresowy kontakt z wilgocią, parcie gruntu oraz zmienne warunki temperatury. Z tego powodu zaprawa do murowania fundamentów powinna zapewniać:
- wysoką wytrzymałość na ściskanie i odpowiednią nośność spoin,
- odporność na zawilgocenie i utrzymanie parametrów po kontakcie z wodą,
- hydrauliczne wiązanie (twardnienie także w środowisku wilgotnym).
Te wymagania spełniają zaprawy, których podstawowym spoiwem jest cement portlandzki. Cement jest spoiwem hydraulicznym: po zmieszaniu z wodą zachodzą reakcje hydratacji, a zaprawa twardnieje i zachowuje parametry również przy podwyższonej wilgotności. Dlatego w kontekście fundamentów odpowiedź "cement portlandzki" jest właściwa.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do fundamentów?
- "gips budowlany" – gips jest spoiwem przeznaczonym głównie do robót wewnętrznych, w suchych warunkach. Jest wrażliwy na długotrwałe zawilgocenie, co może prowadzić do osłabienia spoin.
- "wapno palone" – to materiał wymagający właściwego przygotowania (gaszenia) i sam w sobie nie jest typowym "podstawowym spoiwem" zaprawy do murowania fundamentów. Zaprawy wapienne wiążą głównie jako spoiwa powietrzne i gorzej znoszą stałą wilgoć.
- "wapno suchogaszone" – stosowane jako składnik zapraw (często dla urabialności), jednak zaprawy oparte głównie na wapnie są przeznaczane raczej do murów w mniej wilgotnych warunkach. W fundamentach wymagana jest przewaga spoiwa hydraulicznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się fundament (wilgoć, grunt), myśl o spoiwie hydraulicznym. To szybki filtr: cement zwykle będzie właściwym kierunkiem, a gips i zaprawy stricte wapienne – nie.
