Jeżeli otwór w elemencie (np. gniazdo łożyska, otwór pod sworzeń, prowadzenie) w trakcie eksploatacji uległ zużyciu, to najczęściej oznacza to jego powiększenie lub zniekształcenie. W takiej sytuacji element traci wymiar nominalny i zwykle nie spełnia wymagań pasowania (luz jest zbyt duży, pojawiają się drgania, hałas, przyspieszone zużycie).
Poprawną metodą naprawy jest tulejowanie, czyli zastosowanie tulei naprawczej/wstawki. W praktyce polega to na przygotowaniu otworu (np. roztoczeniu do odpowiedniego wymiaru pod tuleję), osadzeniu tulei (na wcisk/klej/inna technologia przewidziana) oraz ewentualnym wykończeniu (np. rozwiercenie/roztoczenie) do wymiaru wymaganego dla współpracującej części. Dzięki temu przywraca się geometrię i funkcję otworu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Nitowanie jest metodą łączenia elementów za pomocą nitu. Nie służy do odtworzenia średnicy zużytego otworu roboczego i nie zapewnia wymaganej dokładności geometrycznej pasowania.
- Spawanie jest metodą łączenia lub napawania materiału. Samo spawanie nie stanowi typowej, jednoznacznej metody "naprawy otworu do wymiaru nominalnego" — aby odtworzyć średnicę, zwykle trzeba by najpierw nadbudować materiał (napawanie), a potem wykonać precyzyjną obróbkę. W kontekście tego pytania właściwą, klasyczną odpowiedzią dla zużytego otworu jest tulejowanie.
- Kucie to obróbka plastyczna stosowana do kształtowania wyrobów, a nie do precyzyjnej regeneracji otworów w gotowych elementach eksploatowanych. Nie daje wymaganej dokładności i nie jest standardową metodą przywracania średnicy otworu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "otwór utracił wymiar nominalny" w wyniku zużycia, myśl o regeneracji przez wstawkę (tuleję), a nie o metodach łączenia czy obróbce plastycznej.
