Długotrwałe unieruchomienie pacjenta w łóżku powoduje zmiany w wielu układach organizmu. Kluczowe jest rozpoznanie typowych powikłań, bo to one są przedmiotem codziennej profilaktyki w pracy opiekuna medycznego.
Poprawna odpowiedź: "porażeń." Porażenia nie są standardowo uznawane za następstwo samego leżenia w łóżku przy prawidłowo prowadzonej opiece. Zaburzenia typu neuropatii uciskowych mogą pojawić się w szczególnych sytuacjach długotrwałego ucisku nerwu (np. nieprawidłowe ułożenie i brak zmiany pozycji), ale to nie jest "typowa konsekwencja" unieruchomienia rozumianego jako stan kliniczny wymagający opieki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "zapalenia płuc." U pacjenta leżącego częściej dochodzi do spłycenia oddechu, słabszej wentylacji dolnych partii płuc i zalegania wydzieliny, co sprzyja zapaleniu płuc (zwłaszcza hipostatycznemu).
- "przykurczów w stawach." Brak ruchu prowadzi do skracania tkanek okołostawowych i ograniczenia zakresu ruchu. To typowe powikłanie unieruchomienia, któremu przeciwdziała się m.in. ćwiczeniami, zmianą ułożenia i wczesnym uruchamianiem.
- "zaparć." Zmniejszona aktywność fizyczna oraz osłabiona perystaltyka jelit sprzyjają zaparciom. W opiece ważne są obserwacja wypróżnień, nawodnienie i działania zgodne z zaleceniami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz jednocześnie powikłania oddechowe, ruchowe i pokarmowe, to zwykle są one "klasycznym zestawem" następstw unieruchomienia. Objawy neurologiczne typu porażenia częściej wynikają z innych przyczyn (np. ucisku nerwu lub choroby podstawowej), a nie z samego leżenia.
