Odbiór sygnału z satelitów wymaga anten o dużym zysku i wysokiej kierunkowości, ponieważ sygnał docierający do Ziemi jest bardzo słaby, a tłumienie w torze radiowym jest duże (ogromna odległość). Takie wymagania spełniają anteny paraboliczne, a w instalacjach abonenckich najczęściej spotyka się ich wariant: antenę offsetową.
Anteny offsetowe mają czaszę, której geometria zapewnia skupienie energii w ognisku, przy czym konwerter jest umieszczony poza osią czaszy. Dzięki temu:
- uzyskuje się duży zysk energetyczny,
- zachowuje się wąską wiązkę (łatwiej "celować" w satelitę),
- zmniejsza się zasłanianie czaszy przez konwerter i wysięgnik, co poprawia efektywność.
Odpowiedź "panelowe" jest typowa raczej dla wybranych systemów naziemnych (np. kierunkowe instalacje w sieciach radiowych), ale zwykle nie zapewnia tak dużego zysku jak czasza satelitarna dla pasm satelitarnych w instalacji RTV-SAT. Odpowiedź "dipolowe" odnosi się do prostych anten (często element bazowy innych konstrukcji) o znacznie mniejszej kierunkowości i zysku. Odpowiedź "dookólne" jest błędna, bo antena dookólna rozprasza energię w wielu kierunkach; to zaleta w łączności dookólnej, ale wada w odbiorze bardzo słabego sygnału, gdzie potrzebne jest skupienie wiązki na jednym kierunku.
W praktyce monter rozpozna czaszę offsetową po kształcie "talerza" i typowym uchwycie konwertera oraz powiąże ją z instalacją satelitarną wymagającą precyzyjnego ustawienia (azymut i elewacja).
