W gruntach spoistych (np. gliny, iły) przepływ wody przez ośrodek gruntowy jest utrudniony, ponieważ grunt ma małą przepuszczalność. Jeżeli dodatkowo napływ wód gruntowych do wykopu jest mały, to celem jest przede wszystkim sprawne zebranie i odprowadzenie wody, która pojawia się lokalnie (np. po opadach, z sączeń lub drobnych dopływów) i nie dopuszczenie do jej zalegania na dnie wykopu.
Dlatego poprawne jest rozwiązanie: "rowki wzdłuż jednej ze ścian i studzienki zbiorcze." Rowki kierują wodę grawitacyjnie do miejsca jej zebrania, a studzienka zbiorcza umożliwia odpompowanie lub okresowe usuwanie wody. To typowe odwodnienie powierzchniowe, które jest proste, szybkie i adekwatne przy małym dopływie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do podanych warunków?
- "drenaż wzdłuż dna i studzienki zbiorcze." Drenaż jest rozwiązaniem bardziej "instalacyjnym" i stosuje się go, gdy trzeba przejąć wodę przesączającą się przez grunt w większej ilości lub zapewnić dłuższe, stabilne odwodnienie. Przy małym napływie w gruntach spoistych bywa nieadekwatny i mniej efektywny niż prosty układ rowków.
- "studnie kopane i pompy." Studnie (z pompami) to metoda obniżania zwierciadła wody, typowa raczej dla większych dopływów oraz sytuacji, gdy trzeba utrzymać obniżenie poziomu wody na większym obszarze. To rozwiązanie z reguły cięższe organizacyjnie niż wymagają tego warunki zadania.
- "igłofiltry i pompy." Igłofiltry to metoda depresyjna, najczęściej dobierana do gruntów bardziej przepuszczalnych i do sytuacji, w których trzeba intensywnie obniżać poziom wody. Przy gruntach spoistych efektywność takiego systemu jest ograniczona, a przy małym napływie jest to zazwyczaj technologia "na wyrost".
Wskazówka egzaminacyjna: przy doborze metody zawsze łącz w parę rodzaj gruntu (przepuszczalność) oraz wielkość napływu. Dla gruntów spoistych i małych dopływów najczęściej wystarcza rozwiązanie grawitacyjne z lokalnym zebraniem wody.
