Wiek drzewa stojącego najczęściej określa się metodą bezpośrednią przez pobranie rdzenia przyrostowego i zliczenie słojów rocznych. Do tego celu używa się świdra Presslera (świdra przyrostowego), który umożliwia wyjęcie wąskiego walca drewna z pnia bez ścinania drzewa. Zliczenie słojów na rdzeniu pozwala oszacować liczbę lat przyrostu w badanym miejscu.
Odpowiedź "świdra Presslera." jest poprawna, ponieważ to właśnie ten przyrząd jest standardowo kojarzony z oceną wieku i przyrostu na drzewach stojących.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo dotyczą innych zastosowań:
- "listewki Christena." – to narzędzie nie jest podstawowym przyrządem do ustalania wieku drzewa stojącego poprzez analizę słojów; w praktyce wiek na stojąco wiąże się z pobraniem rdzenia, a nie z prostym "odczytem" z listewki.
- "klinometru Sunnto." – klinometr służy do pomiarów kątów, a w leśnictwie jest używany głównie do wyznaczania wysokości drzew lub nachylenia terenu, nie do określania wieku.
- "relaskopu Bitterlicha." – relaskop wykorzystuje się w taksacji do szacowania cech drzewostanu, takich jak powierzchnia przekroju (np. metoda Bitterlicha), a nie do ustalania wieku pojedynczego drzewa poprzez słoje.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "wiek drzewa stojącego", myśl o metodach opartych o rdzeń i słoje. Jeśli pojawia się "wysokość" – wtedy pasuje klinometr/hipsometr; jeśli "pierśnica/pole przekroju" – częściej narzędzia relaskopowe.