Pierścienie osadcze dzieli się najczęściej na zewnętrzne (montowane na wałku) oraz wewnętrzne (montowane w otworze/gnieździe). Różnią się nie tylko miejscem montażu, ale też tym, jak zmieniają swoją średnicę podczas zakładania.
Pierścień osadczy wewnętrzny pracuje w rowku wykonanym w otworze. W praktyce, aby go wprowadzić do otworu i osadzić w rowku, trzeba go na chwilę tak odkształcić, by zmniejszyć jego średnicę. Do tego służą odpowiednie szczypce do pierścieni wewnętrznych, których końcówki i mechanika pracy pozwalają na kontrolowane ściskanie pierścienia i bezpieczne wprowadzenie go w gniazdo.
Odpowiedź "D." wskazuje właśnie taki typ szczypiec pokazany na rysunku. To narzędzie jest dobierane pod kątem:
- rodzaju pierścienia (wewnętrzny/zewnętrzny),
- kierunku pracy (czy narzędzie ściska czy rozpiera pierścień),
- kształtu i ustawienia końcówek, aby pewnie wchodziły w otwory pierścienia.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ odpowiadają innym typom szczypiec (np. do pierścieni zewnętrznych, gdzie typowo potrzebne jest rozwarcie pierścienia, albo do innego ustawienia końcówek), a ich użycie przy pierścieniu wewnętrznym zwiększa ryzyko:
- ześlizgnięcia się końcówek z otworów pierścienia,
- odkształcenia lub pęknięcia pierścienia,
- uszkodzenia rowka w otworze,
- urazu dłoni/oczu przy nagłym "odstrzale" pierścienia.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: pierścień wewnętrzny trzeba chwilowo "zmniejszyć", a zewnętrzny – "zwiększyć". To pomaga skojarzyć, jakie działanie powinny wykonać szczypce, nawet jeśli rysunek pokazuje kilka podobnych narzędzi.
