"Stopień zaklejenia" w praktyce papierniczej wiąże się z tym, jak materiał ogranicza wnikanie wody (lub innych cieczy) w strukturę. Jedną z typowych dróg oceny takiej cechy jest pomiar chłonności wody w warunkach znormalizowanego testu. Do tego celu stosuje się aparat Cobba, który pozwala określić ilość wody zaabsorbowanej przez badaną powierzchnię w zadanym czasie. Wynik jest użyteczny przy kontroli jakości tektury, zwłaszcza gdy wymagana jest odporność na zwilżanie, stabilność wymiarowa i ograniczenie przesiąkania.
Pozostałe propozycje nie pasują do badanego parametru, bo dotyczą innych wielkości fizycznych lub innych obszarów badań:
- "wiskozymetr" służy do pomiaru lepkości cieczy (np. roztworów, zawiesin). Lepkość nie jest bezpośrednią miarą zaklejenia gotowej tektury.
- "aparat Bekka" jest kojarzony z badaniami innych własności papieru (w praktyce laboratoryjnej spotyka się go przy ocenie cech powierzchniowych/strukturalnych), a nie z bezpośrednim wyznaczaniem stopnia zaklejenia metodą chłonności wody.
- "lej Imhoffa" wykorzystuje się do oceny sedymentacji/osadów w cieczach (np. w analizach ścieków), co nie dotyczy zaklejenia wyrobów papierniczych.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij w myślach co ma być zmierzone (tu: wnikanie wody/chłonność), a dopiero potem dopasuj przyrząd. To ogranicza typowy błąd polegający na wybieraniu "znanego" urządzenia laboratoryjnego bez doprecyzowania mierzonej wielkości.
