Oznaczanie wilgotności surowca roślinnego w praktyce laboratoryjnej najczęściej polega na określeniu ubytku masy po suszeniu. Taka procedura ma sens tylko wtedy, gdy masa próbki jest porównywana przed i po ogrzewaniu w kontrolowanych warunkach, a wynik nie jest "psuty" przez ponowne pochłanianie wody z otoczenia.
Dlatego poza wagą i suszarką stosuje się:
- płaskodenne naczynie szklane (np. naczynko/pojemnik do suszenia i ważenia), które zapewnia stabilne ułożenie próbki, dużą powierzchnię parowania i powtarzalność ważenia,
- eksykator, w którym po wyjęciu z suszarki próbkę pozostawia się do ostygnięcia w atmosferze o obniżonej wilgotności. Zapobiega to sytuacji, w której gorąca, wysuszona próbka szybko "ciągnie" wilgoć z powietrza, co zawyża masę i zaniża wyliczoną wilgotność.
Odpowiedź z mikroskopem optycznym jest nietrafna, bo mikroskop służy do oceny cech morfologicznych/diagnostycznych surowca, a nie do ilościowego pomiaru wilgotności metodą wagową.
Odpowiedź ze szczelną szafą nie jest typowym, wymaganym elementem tej metody: w praktyce kluczowe jest szybkie przeniesienie do eksykatora, a nie przechowywanie w szafie.
Odpowiedź z chłodziarką także nie spełnia roli eksykatora. Chłodziarka nie gwarantuje suchej atmosfery przy wyjmowaniu/otwieraniu i nie zastępuje środowiska osuszającego; dodatkowo wahania wilgotności mogą sprzyjać kondensacji na chłodnej próbce.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się eksykator, zwykle jest powiązany z procedurami, w których próbkę po ogrzewaniu trzeba schłodzić tak, by nie zmieniła składu przez kontakt z wilgotnym powietrzem.
