Interfejs EIDE (często nazywany też PATA/IDE) był standardowym sposobem podłączania dysków twardych i napędów optycznych w urządzeniach starszej generacji. Do transmisji używa płaskiej taśmy (ribbon cable), która ma 40 lub 80 żył, ale kluczowe jest to, że na końcach znajduje się złącze 40-pin w układzie 2x20.
Na taśmie montuje się wtyk żeński typu IDC (z otworami), który współpracuje z męskim złączem pinowym (headerem) na dysku i na płycie urządzenia. Charakterystycznym elementem jest kluczowanie (występ w obudowie oraz brak jednego pinu w standardowym układzie), dzięki czemu złącza nie powinno dać się poprawnie założyć "odwrotnie".
Dlatego poprawna jest odpowiedź "C": przedstawia typowy prostokątny wtyk IDC 40-pin (żeńskie złącze na taśmie) z centralnym elementem orientującym.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "HDMI" jest interfejsem audio/wideo i nie służy do podłączania dysków PATA; jego kształt i liczba pinów są zupełnie inne.
- "Slot krawędziowy" (np. dla kart rozszerzeń) to złącze płyty głównej, nie wtyk taśmy do dysku.
- "Header z pinami" może przypominać złącze IDE na urządzeniu, ale to element montowany na PCB, a pytanie dotyczy taśmy zakończonej wtykiem, czyli części przewodu.
W praktyce serwisowej najczęstsza pułapka to pomylenie wtyku na taśmie (otwory) z gniazdem pinowym (piny). Warto zawsze sprawdzić układ 2x20 oraz element klucza, zanim dociśnie się złącze do pinów.
