Widzenie przestrzenne (postrzeganie głębi) jest wynikiem współdziałania kilku mechanizmów. W ujęciu podstawowym wyróżnia się przede wszystkim wskazówki obuoczne oraz niektóre wskazówki związane z pracą układu wzrokowego.
"Konwergencja." jest istotna, ponieważ przy patrzeniu na obiekt z bliska oczy wykonują ruch zbieżny. Stopień konwergencji stanowi jedną z informacji, które układ wzrokowy może wykorzystywać do oceny odległości, szczególnie dla bliskich dystansów.
"Akomodacja." również wiąże się z oceną odległości w bliży: aby uzyskać ostry obraz, oko zmienia moc optyczną. W praktyce jest to wskazówka głębi o ograniczonym zakresie, ale zaliczana do podstawowych mechanizmów towarzyszących widzeniu przestrzennemu.
"Stereoskopia." (często opisywana też terminem stereopsja) dotyczy różnicy obrazów na obu siatkówkach wynikającej z rozstawu oczu. Mózg łączy (fuzjonuje) te dwa nieco różne obrazy w jedno wrażenie z informacją o głębi, co jest kluczowym elementem widzenia trójwymiarowego.
"Adaptacja." jest natomiast procesem przystosowania narządu wzroku do warunków oświetlenia i bodźców (np. adaptacja do ciemności/jasności, adaptacja do kontrastu). Ma duże znaczenie dla jakości widzenia, ale nie stanowi podstawowego czynnika umożliwiającego widzenie przestrzenne w sensie mechanizmu generowania wrażenia głębi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się pojęcia stricte obuoczne (konwergencja, stereoskopia) oraz związane z nastawieniem ostrości (akomodacja), to "adaptacja" zwykle dotyczy regulacji czułości i nie jest traktowana jako czynnik widzenia przestrzennego.
