W połączeniach między przełącznikami (tzw. uplink) dobiera się medium transmisyjne przede wszystkim pod kątem odległości oraz wymaganej przepustowości. Dystans 200 m jest kluczowy: w typowych instalacjach LAN opartych o Ethernet po skrętce miedzianej obowiązuje ograniczenie długości kanału do około 100 m (zapas obejmuje odcinki patchcordów i okablowanie stałe). Dlatego przy 200 m skrętka UTP ani STP nie jest standardowym, przewidywalnym rozwiązaniem do bezpośredniego połączenia przełącznik–przełącznik.
Odpowiedź "światłowód." jest poprawna, ponieważ światłowód jest powszechnie stosowany właśnie do łączy między punktami dystrybucyjnymi na większych odległościach: zapewnia małe tłumienie, odporność na zakłócenia elektromagnetyczne i umożliwia łatwą realizację przepustowości co najmniej 200 Mbit/s (w praktyce często wielokrotnie wyższej) przy odpowiednich transceiverach.
- "skrętkę STP." – ekranowanie pomaga w środowiskach o większych zakłóceniach, ale nie jest "sposobem na 200 m". Limit długości dla typowych łączy Ethernet po miedzi nadal pozostaje ograniczeniem projektowym.
- "skrętkę UTP." – jest najczęściej spotykanym medium w LAN, lecz dla 200 m przekracza typowe założenia standardowego okablowania i może skutkować brakiem zestawienia łącza lub niestabilnością.
- "kabel koncentryczny 50 Ω." – koncentryk 50 Ω kojarzy się z niektórymi starszymi rozwiązaniami lub zastosowaniami radiowymi/pomiarowymi; w nowoczesnych połączeniach przełączników w sieci LAN nie jest standardowym wyborem do uzyskania wymaganej przepustowości na tym dystansie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się odległość znacząco większa niż 100 m dla połączenia w LAN, to zwykle testowana jest umiejętność rozpoznania, że należy zastosować światłowód (często z modułami SFP) zamiast miedzi.
