Moc elektryczna w obwodzie prądu stałego jest opisana zależnością P=U×I, gdzie P jest w watach, U w woltach, a I w amperach. Moduł/bateria fotowoltaiczna pracuje jako źródło DC, a jej parametry zmieniają się wraz z nasłonecznieniem i temperaturą, dlatego rzeczywistą moc trzeba odnosić do konkretnego punktu pracy.
Odpowiedź "amperomierz i woltomierz." jest poprawna, ponieważ pozwala zastosować metodę pośrednią: mierzy się napięcie na zaciskach modułu (woltomierzem włączonym równolegle) oraz prąd w obwodzie (amperomierzem włączonym szeregowo), a następnie oblicza moc jako iloczyn U i I. To podejście jest powszechnie stosowane w pracach uruchomieniowych i kontrolnych, także w dydaktyce, bo jest proste i uniwersalne.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne:
- "mostek Graetza." to układ prostowniczy (element energoelektroniczny). Służy do zamiany AC na DC, a nie do pomiaru mocy. Nie dostarcza informacji o U i I, więc nie wyznacza mocy wyjściowej modułu PV.
- "miernik natężenia oświetlenia." (luksomierz) mierzy iluminancję w luksach, czyli wielkość fotometryczną związaną z odczuciem jasności przez człowieka. To nie jest pomiar mocy elektrycznej na wyjściu modułu.
- "miernik mocy promieniowania słonecznego." mierzy natężenie/moc promieniowania padającego (wielkość wejściową dla PV). Taki pomiar może pomagać oceniać warunki pracy instalacji, ale nadal nie zastępuje pomiaru elektrycznego U i I potrzebnego do obliczenia mocy wyjściowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy mocy elektrycznej źródła DC, szukaj zestawu umożliwiającego pomiar napięcia i prądu (lub watomierza DC). Przyrządy od światła/promieniowania dotyczą środowiska pracy, a nie bezpośrednio mocy elektrycznej.
