Pomiar rezystancji izolacji polega na przyłożeniu do badanego obwodu napięcia stałego (DC) o określonej wartości, a następnie ocenie prądu upływu i wyznaczeniu rezystancji. Kluczowy jest właściwy dobór napięcia probierczego: ma być na tyle duże, aby ujawnić osłabioną izolację (zawilgocenie, zabrudzenie, uszkodzenia), ale jednocześnie nie powinno być nieadekwatnie wysokie względem napięcia znamionowego badanego obiektu.
Dla obwodów o napięciu znamionowym 110 V jako właściwe napięcie probiercze przyjmuje się 500 V. Taka wartość jest powszechnie stosowana w praktyce pomiarowej dla instalacji niskiego napięcia i pozwala porównywać wyniki z wymaganiami odbiorowymi/eksploatacyjnymi.
Dlaczego pozostałe wartości są niewłaściwe w tym pytaniu?
- 800 V nie jest typową, standaryzowaną wartością napięcia probierczego w podstawowych zestawach napięć stosowanych do pomiarów rezystancji izolacji, przez co dobór byłby nieuzasadniony i utrudniał porównywalność wyników.
- 1000 V jest stosowane dla wyższych napięć znamionowych (np. obwodów do 1000 V), więc dla 110 V byłoby zbyt "agresywne" i niepotrzebne; w praktyce może zwiększać ryzyko uszkodzenia wrażliwych elementów.
- 1500 V wykracza poza typowe wartości prób dla standardowych pomiarów instalacji niskonapięciowych; to napięcie dobiera się do innych klas badań lub innych zakresów napięć znamionowych, a nie do 110 V.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zestaw najczęściej spotykanych napięć probierczych megomierza (np. 250/500/1000 V) i łącz je z przedziałami napięć znamionowych obwodu. Jeśli napięcie znamionowe jest niskie (takie jak 110 V), zwykle właściwym wyborem jest 500 V.
