W kotle energetycznym para przegrzana osiąga bardzo wysokie temperatury, dlatego czujnik musi mieć odpowiedni zakres pracy oraz odporność na warunki przemysłowe (drgania, zmiany temperatury, często także wysokie ciśnienie i konieczność stosowania osłony).
Odpowiedź "termoparę" jest właściwa, ponieważ termopara jest czujnikiem temperatury opartym o zjawisko termoelektryczne i należy do najczęściej stosowanych rozwiązań do pomiarów wysokotemperaturowych w energetyce. W praktyce montuje się ją zwykle w osłonie (kieszeni) pomiarowej, co ułatwia bezpieczną eksploatację i wymianę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "termobimetal" (bimetal) jest typowy dla prostych wskaźników mechanicznych i sterowników, ale w bardzo wysokich temperaturach i w wymagających warunkach kotłowych nie jest rozwiązaniem pierwszego wyboru do precyzyjnego pomiaru pary przegrzanej.
- "termometr alkoholowy" to termometr cieczowy, którego zastosowanie ogranicza się do znacznie niższych temperatur; alkohol jako ciecz robocza nie nadaje się do setek stopni Celsjusza.
- "termometr magnetyczny" jest rozwiązaniem niszowym i nie stanowi standardowego przyrządu do bezpośredniego pomiaru temperatury pary przegrzanej w kotłach energetycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się temperatura rzędu kilkuset °C, w pierwszej kolejności rozważaj termopary (oraz – w zależności od zakresu i wymaganej dokładności – czujniki rezystancyjne), a odrzucaj typowe termometry cieczowe.
