Tłumienie łącza światłowodowego to strata mocy sygnału optycznego podczas propagacji w torze i podawane jest w dB. Ponieważ tłumienie zależy od długości fali, w praktyce instalacyjnej często weryfikuje się je w dwóch oknach transmisyjnych: 1310 nm oraz 1550 nm.
Podstawową metodą pomiaru jest pomiar bezpośredni (tzw. insertion loss): najpierw ustawia się tor odniesienia i mierzy moc referencyjną, a następnie mierzy się moc na końcu badanego łącza. Różnica tych mocy (w skali logarytmicznej) daje tłumienie. Dlatego właściwym przyrządem jest miernik mocy optycznej (w praktyce używany razem ze źródłem światła o wymaganej długości fali, aby wykonać pomiar osobno dla 1310 nm i 1550 nm).
Odpowiedź "rejestratora cyfrowego" jest błędna, bo rejestrator nie jest standardowym narzędziem do pomiaru parametrów toru optycznego (może zapisywać dane, ale nie realizuje pomiaru mocy/tłumienia).
Odpowiedź "reflektometru TDR" jest błędna z dwóch powodów: po pierwsze TDR jest związany z kablami miedzianymi (analiza odbić impulsu elektrycznego), a po drugie w optyce stosuje się OTDR, który służy głównie do diagnostyki (lokalizowanie zdarzeń, przerw, złączy), a nie jako podstawowy przyrząd do rutynowej certyfikacji tłumienia metodą bezpośrednią.
Odpowiedź "testera UTP" jest błędna, bo dotyczy skrętki i nie mierzy mocy optycznej ani strat w torze światłowodowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się tłumienie w dB i konkretne długości fali (1310/1550 nm), myśl o pomiarze mocy i zestawie do pomiaru strat wtrąceniowych, a nie o testach miedzi lub reflektometrii dla skrętki.
