W realizacji nagrań dźwiękowych pianino/fortepian jest instrumentem o szerokim paśmie, dużej dynamice oraz wyraźnej rozciągłości przestrzennej (różne rejestry emitują dźwięk z różnych obszarów płyty rezonansowej i strun). Dlatego w praktyce studyjnej bardzo często dąży się do rejestracji stereofonicznej, aby zachować naturalny rozkład rejestrów i uzyskać czytelny obraz w panoramie.
Odpowiedź "dwóch mikrofonów umieszczonych nad otwartą klapą górną instrumentu" odpowiada typowej, bezpiecznej koncepcji: para mikrofonów ustawiona nad instrumentem zbiera dużo sygnału bezpośredniego (atak młoteczków, szczegóły artykulacji) i jednocześnie pozwala kontrolować proporcję pomieszczenia poprzez odległość oraz kąt ustawienia. Taka konfiguracja ułatwia też dopasowanie szerokości stereo w miksie.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze jako ogólna zasada:
- "jednego mikrofonu ustawionego około 1 metra za instrumentem" – pojedynczy mikrofon ogranicza obraz do mono, a ustawienie "za instrumentem" i w większej odległości zwykle zwiększa udział odbić. To może brzmieć naturalnie w dobrym pomieszczeniu, ale bywa trudniejsze do kontroli i mniej uniwersalne.
- "dwóch mikrofonów umieszczonych pod klawiaturą instrumentu" – takie ustawienie częściej eksponuje mechanikę i szmery, a mniej równomiernie zbiera rezonans i pełnię brzmienia. Może być użyte jako ujęcie efektowe, ale nie jako domyślna metoda "prawidłowego" nagrania.
- "jednego mikrofonu ustawionego przed instrumentem powyżej klawiatury" – ponownie daje obraz mono, a ponadto łatwo o nienaturalną równowagę barwy (nadmiar ataku/środka) oraz mniejszą kontrolę nad przestrzenią.
Warto pamiętać, że "prawidłowość" ustawienia zależy od celu (solo czy w miksie), typu instrumentu, akustyki oraz pożądanej estetyki. Jednak jako odpowiedź egzaminacyjna, para mikrofonów nad otwartą klapą najczęściej najlepiej opisuje standardową, stereofoniczną rejestrację pianina.
