Materiał biodegradowalny to taki, który może zostać rozłożony przez mikroorganizmy (np. bakterie i grzyby) do prostszych związków, w praktyce kojarzonych z naturalnym obiegiem materii. W logistyce i magazynie temat pojawia się najczęściej przy ocenie opakowań, wstępnej segregacji odpadów oraz doborze rozwiązań zgodnych z wymaganiami środowiskowymi kontrahentów.
Odpowiedź "z papieru" jest właściwa, ponieważ papier powstaje głównie z celulozy (surowiec roślinny), a więc może ulegać biodegradacji. Tempo i "pełność" rozkładu zależą od warunków (wilgotność, dostęp tlenu, temperatura), ale co do zasady papier jest klasycznym przykładem materiału biodegradowalnego.
Odpowiedzi błędne wskazują materiały nieorganiczne:
- "ze szkła" – szkło nie ulega biodegradacji; może się rozdrabniać, ale nie jest rozkładane biologicznie. W gospodarce odpadami kluczowy jest tu recykling, a nie biodegradacja.
- "ze stali" – stal może korodować, lecz korozja nie jest biodegradacją. W praktyce stal jest materiałem recyklingowalnym, ale nie biodegradowalnym.
- "z aluminium" – aluminium nie ulega biodegradacji; podobnie jak inne metale może być poddawane recyklingowi, ale nie jest rozkładane przez mikroorganizmy.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl "biodegradowalny" z "nadający się do recyklingu". Materiały mogą być świetnie recyklingowalne (np. metale, szkło), a jednocześnie nie być biodegradowalne.
