W trakcie montażu prefabrykowanych płyt ściennych kluczowe jest zapewnienie tymczasowej stateczności elementu. Płyta po odczepieniu od haka żurawia lub przy korektach ustawienia może być narażona na przemieszczenia i przewrócenie pod wpływem podmuchów wiatru, drgań, kontaktu z innym elementem lub błędów operacyjnych. Do tego celu stosuje się rozpory montażowe (tymczasowe stężenia/podpory), które umożliwiają stabilizację oraz utrzymanie wymaganego pionu do czasu wykonania połączeń docelowych.
Odpowiedź "kliny centrujące" jest typową pułapką: kliny pomagają w ustawieniu elementu na podporach, w szczelinie lub przy krawędziach, ale zwykle nie tworzą skutecznego układu zabezpieczającego przed wywróceniem całej płyty. Działają punktowo i służą bardziej do korekty położenia niż do przejęcia sił odchyłkowych.
Odpowiedź "opaski centrujące" również nie odpowiada wymaganiu "prowizorycznego zamocowania" w sensie stateczności. Tego typu rozwiązania kojarzą się z centrowaniem/ustalaniem wzajemnego położenia, a nie z wykonaniem podparcia przestrzennego i regulowanego stężenia.
Odpowiedź "kliny wbijane" może wydawać się wiarygodna, bo klin po wbiciu "trzyma", ale to nadal zabezpieczenie miejscowe, które nie zastępuje rozporu: nie daje kontrolowanej regulacji i nie zapewnia stabilizacji w wymaganych kierunkach. Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: pozycjonowanie (klin, podkładka) to co innego niż tymczasowe stężenie (rozpora montażowa).
