W syntezie związków organicznych dobór rodzaju łaźni zależy przede wszystkim od wymaganej temperatury oraz od potrzeby stabilnego i równomiernego ogrzewania naczynia reakcyjnego (np. kolby). Kluczową informacją w zadaniu jest wartość 150°C.
Dlaczego poprawna jest "olejowej"?
Łaźnia olejowa (z odpowiednim olejem o wysokiej temperaturze pracy) umożliwia prowadzenie ogrzewania w zakresie znacznie powyżej 100°C, a jednocześnie zapewnia dobre przekazywanie ciepła i stosunkowo równomierny rozkład temperatury wokół ogrzewanego naczynia. W praktyce jest to jedno z podstawowych rozwiązań, gdy potrzeba temperatur rzędu 120–200°C.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "parowej" – para wodna w warunkach normalnych ma temperaturę zbliżoną do temperatury wrzenia wody. Taka łaźnia jest dobra do łagodnego ogrzewania, ale nie do 150°C, bo nie zapewni osiągnięcia ani utrzymania takiej temperatury.
- "wodnej" – łaźnia wodna jest ograniczona temperaturą wrzenia wody; w praktyce stosuje się ją do ogrzewania do ok. 100°C (często nawet niżej ze względu na straty i kontrolę). Dla 150°C jest niewystarczająca.
- "powietrznej" – łaźnia powietrzna (ogrzewanie powietrzem) zwykle daje gorsze przewodnictwo cieplne i mniej równomierne ogrzewanie niż ciecz; w kontekście typowego doboru łaźni do 150°C standardowo wskazuje się łaźnię olejową jako rozwiązanie właściwe i stabilne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się temperatura powyżej 100°C, automatycznie sprawdź, czy wśród odpowiedzi jest łaźnia olejowa (lub inne medium wysokotemperaturowe). Gdy temperatura jest do 100°C, częściej pasuje łaźnia wodna/parowa.
