Kosztorys ofertowy opiera się na logicznym rozdzieleniu dwóch grup danych: norm nakładów (ile robocizny, materiałów i pracy sprzętu potrzeba na jednostkę robót) oraz cen/stawki (ile kosztuje jednostka robocizny, materiału i pracy sprzętu). W tym pytaniu sprawdzana jest część dotycząca norm nakładów rzeczowych dla R, M i S.
Poprawna jest odpowiedź: "zawartych w katalogach lub ustalanych według kalkulacji indywidualnej", ponieważ w praktyce kosztorysowej podstawowym źródłem norm są katalogi (zapewniają porównywalność i standaryzację), ale istnieją sytuacje, w których katalog nie obejmuje danej technologii, materiału, sposobu wykonania albo warunki realizacji są na tyle specyficzne, że konieczne jest przyjęcie nakładów w drodze kalkulacji indywidualnej (na podstawie analizy technologii, organizacji pracy i założeń wykonawcy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "przyjętych tylko z publikowanych informatorów cenowo-kosztowych" – informatory służą przede wszystkim do określania poziomu cen (np. stawek, cen materiałów), a nie zastępują katalogów norm nakładów. Ujęcie "tylko" dodatkowo niepotrzebnie zawęża źródła danych.
- "ustalonych wyłącznie według kalkulacji indywidualnej oferenta" – kalkulacja indywidualna bywa potrzebna, ale nie jest jedyną metodą; w typowych robotach korzysta się z danych katalogowych. Słowo "wyłącznie" czyni tę odpowiedź zbyt restrykcyjną.
- "przyjętych wyłącznie według obowiązujących katalogów" – katalogi są kluczowe, ale nie zawsze wystarczające. Gdy brakuje pozycji katalogowej albo roboty są nietypowe, dopuszcza się podejście indywidualne. "Wyłącznie" eliminuje tę możliwość, dlatego odpowiedź jest nieprawidłowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się słowa "tylko", "wyłącznie", często oznaczają one zbyt mocne zawężenie zasad. W kosztorysowaniu zwykle dopuszcza się więcej niż jedno źródło danych (katalogi + uzasadnione założenia indywidualne).
