W diagnostyce obrazowej (zwłaszcza klasycznie w badaniach RTG) środki kontrastujące często dzieli się na dodatnie i ujemne według tego, jak wpływają na osłabienie promieniowania w badanym obszarze.
Kontrast ujemny daje mniejsze pochłanianie (mniejszą "radiopochłanialność") niż otaczające tkanki, dlatego w obrazie odpowiada obszarom bardziej przejaśnionym. Typowym przykładem kontrastu ujemnego są gazy, ponieważ mają bardzo małą gęstość w porównaniu z tkankami.
Odpowiedź "powietrze i podtlenek azotu." wskazuje dwie substancje gazowe, czyli zgodne z ideą kontrastu ujemnego w ujęciu definicyjnym. W praktyce klinicznej spotyka się także inne gazy stosowane do uzyskania efektu kontrastu ujemnego (np. w technikach wypełniania światła narządu), ale kluczowe jest rozpoznanie, że chodzi o gaz, a nie o związki ciężkie.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "związki jodu i siarczan baru." – zarówno kontrasty jodowe, jak i siarczan baru mają duże zdolności pochłaniania promieniowania i są typowymi kontrastami dodatnimi.
- "podtlenek azotu i siarczan baru." – zestawia gaz (kierunek ujemny) z barem (kierunek dodatni), więc jako para nie reprezentuje wyłącznie kontrastu ujemnego.
- "siarczan baru i dwutlenek węgla." – analogicznie miesza kontrast dodatni (bar) z gazem (CO2), więc odpowiedź nie spełnia warunku "należą do kontrastu ujemnego" jako całości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się bar lub jod, traktuj to jako sygnał kontrastu dodatniego; kontrast ujemny najczęściej rozpoznasz po tym, że jest to gaz.
