Środki ochrony indywidualnej (ŚOI) to takie środki, które pracownik używa bezpośrednio na sobie (nosi, zakłada, trzyma), aby ograniczyć wpływ zagrożeń na zdrowie lub życie. W realiach zakładów przeróbki kopalin stałych zagrożenia często obejmują uderzenia spadającymi drobinami, przygniecenia, przecięcia, kontakt z ostrymi krawędziami, hałas, zapylenie oraz ryzyko poślizgu.
Dlatego do ŚOI zalicza się m.in. środki ochrony kończyn oraz głowy: hełmy ochronne (ochrona głowy), rękawice i obuwie ochronne (ochrona kończyn), a także inne elementy jak okulary/gogle, ochronniki słuchu czy półmaski, zależnie od stanowiska.
Pozostałe propozycje nie są ŚOI, bo nie spełniają kluczowego kryterium "ochrony indywidualnej noszonej przez pracownika":
- "materiały służące do samoobrony" – nie są przeznaczone do ograniczania narażeń zawodowych w środowisku pracy i nie stanowią standardowej kategorii ŚOI w BHP.
- "wyposażenie służby pierwszej pomocy" – apteczki, nosze czy zestawy ratownicze to wyposażenie ratunkowe/awaryjne. Służy do reagowania po zdarzeniu, a nie do bieżącego zabezpieczania pracownika przed narażeniem.
- "urządzenia do sygnalizowania zagrożeń" – syreny, lampy ostrzegawcze i czujniki to elementy zabezpieczeń technicznych/organizacyjnych (często ochrony zbiorowej), nie są "zakładane" przez pracownika jako jego indywidualna ochrona.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi występują typowe elementy "ubioru ochronnego" (hełm, rękawice, buty itp.), to najczęściej jest to ŚOI. Jeśli mowa o sprzęcie stanowiskowym, alarmach lub wyposażeniu ratunkowym – zwykle nie jest to ŚOI.
