KWALIFIKACJA BUD18 - STYCZEŃ 2023

PYTANIE NR 29.
Do stabilizacji punktu osnowy realizacyjnej o nominalnych współrzędnych, gdy wprowadzane są poprawki trasowania, należy użyć znaku przedstawionego na
Ilustracja przedstawia cztery rysunki techniczne związane z geodezją, które mogą być używane w kontekście egzaminu
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Właściwy znak stabilizacyjny dobiera się do rodzaju punktu (osnowa realizacyjna) i sposobu wykorzystania w tyczeniu.
Przy trasowaniu z wprowadzaniem poprawek stosuje się oznaczenie przewidziane dla punktu o nominalnych współrzędnych, co w tym zestawie odpowiada wskazaniu: "rysunku 3."

Pełne wyjaśnienie:

Pytanie dotyczy doboru znaku stabilizacji dla punktu osnowy realizacyjnej o nominalnych współrzędnych, wykorzystywanego w sytuacji, gdy podczas trasowania (tyczenia) wprowadza się poprawki. W praktyce geodezyjnej dobór znaku nie jest przypadkowy: ma wspierać jednoznaczną identyfikację punktu w terenie oraz właściwe użycie punktu w procesie realizacji inwestycji.

Odpowiedź "rysunku 3." jest poprawna, ponieważ w tym zestawie rysunków właśnie ten znak odpowiada stabilizacji punktu osnowy realizacyjnej przeznaczonego do pracy z poprawkami trasowania. Taki punkt musi być oznaczony w sposób umożliwiający jego pewne odtworzenie i wykorzystanie jako odniesienia przy korektach wynikających np. z dopasowania tyczenia do warunków terenowych lub wymagań realizacyjnych.

  • Odpowiedź "rysunku 2." jest błędna, gdyż przedstawia znak przeznaczony do innego zastosowania niż punkt osnowy realizacyjnej w kontekście poprawek trasowania (typowy błąd to utożsamianie znaków "ogólnych" z realizacyjnymi).
  • Odpowiedź "rysunku 1." jest błędna, ponieważ odnosi się do odmiennego sposobu stabilizacji lub innej klasy punktu; wybór wynika często z rozpoznania "znajomego" symbolu zamiast analizy warunku z poprawkami.
  • Odpowiedź "rysunku 4." jest błędna, bo nie odpowiada stabilizacji punktu o podanym przeznaczeniu; w praktyce takie pomyłki biorą się z pominięcia słów kluczowych: "osnowa realizacyjna" oraz "wprowadzane poprawki trasowania".

Wskazówka egzaminacyjna: czytając podobne pytania, najpierw zaznacz w myślach trzy elementy: jaki punkt (osnowa realizacyjna), w jakim procesie (trasowanie/tyczenie) oraz z jakim warunkiem (poprawki). Dopiero potem dopasuj znak z rysunku.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Osnowa realizacyjna to zestaw punktów geodezyjnych zakładanych na potrzeby realizacji (tyczenia i kontroli) inwestycji. Stanowi odniesienie do wyznaczania położenia elementów obiektu w terenie i powinna być stabilizowana oraz opisana tak, by dało się ją pewnie wykorzystać podczas prac budowlanych.
Nominalne współrzędne oznaczają wartości przyjęte jako docelowe w projekcie/tyczeniu (niekoniecznie równe bieżącym pomiarom terenowym). W zadaniach egzaminacyjnych zwykle wiąże się to z punktami używanymi do realizacji i korekt, gdzie kluczowe jest rozróżnienie: wartość projektowa vs wynik pomiaru.
Poprawki trasowania wprowadza się, gdy w trakcie tyczenia ujawniają się różnice między założeniami a warunkami terenowymi lub gdy trzeba skorygować położenie na podstawie kontroli pomiarowej. Celem jest utrzymanie zgodności z wymaganiami realizacyjnymi oraz ograniczenie narastania błędów w kolejnych etapach tyczenia.
Najczęściej myli się kategorię punktu (np. osnowa pomiarowa z realizacyjną) albo ignoruje warunek z treści zadania, np. informację o poprawkach trasowania. Błąd wynika też z wybierania "najbardziej znajomego" symbolu zamiast dopasowania znaku do funkcji punktu w procesie tyczenia.
Tak. W praktyce znak i sposób stabilizacji dobiera się m.in. do przewidywanego czasu użytkowania punktu oraz warunków terenowych (np. ryzyko zniszczenia). Punkt osnowy realizacyjnej zwykle powinien zapewniać jednoznaczną identyfikację i odtwarzalność, zwłaszcza gdy służy do kontroli i korekt tyczenia.
Osnowę realizacyjną zakłada się przed zasadniczym tyczeniem elementów obiektu, gdy potrzebne jest stabilne odniesienie do wyznaczania osi, punktów charakterystycznych i kontroli robót. W praktyce tworzy się ją tak, aby była dostępna w całym cyklu robót, także przy pomiarach kontrolnych i ewentualnych korektach.
Najlepiej ćwiczyć na zestawach rysunków używanych w szkole lub w arkuszach próbnych: łącz symbol z funkcją punktu (osnowa, reper, punkt tyczenia, punkt czasowy). Pomaga też tworzenie fiszek: z jednej strony symbol, z drugiej zastosowanie i typowe sytuacje użycia.
Wskazówką jest kontekst: osnowa realizacyjna pojawia się przy tyczeniu, realizacji obiektów i kontroli położenia w trakcie robót, a osnowa pomiarowa częściej w zadaniach o pomiarach sytuacyjno-wysokościowych i opracowaniu map. Kluczowe są słowa: "realizacja", "tyczenie", "trasowanie", "kontrola".
Zwykle nie w pełni, bo pytanie wymaga dopasowania konkretnego znaku do zastosowania. Bez rysunków można jedynie wyjaśnić zasady doboru stabilizacji. Na egzaminie należy połączyć wiedzę o funkcji punktu z rozpoznaniem symbolu przedstawionego na danym rysunku.
W tym typie zadań kluczowe są frazy: "osnowa realizacyjna", "nominalne współrzędne" oraz "wprowadzane poprawki trasowania". To one zawężają wybór do znaku przewidzianego dla punktu używanego jako odniesienie w tyczeniu i korektach, a nie np. dla innych punktów pomocniczych.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 47% zdających egzamin. trudne

Materiały:

  • Podręczniki z geodezji inżynieryjnej dotyczące tyczenia i osnów realizacyjnych
  • Zestawy rysunków/oznaczeń stabilizacji punktów używane w materiałach szkolnych dla technika geodety
  • Ćwiczenia praktyczne: rozpoznawanie znaków stabilizacji i przypisanie ich do zastosowań (tyczenie, kontrola, repery, punkty czasowe)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego