W geodezji katastralnej trwała stabilizacja punktu granicznego polega na takim utrwaleniu położenia punktu, aby był on możliwy do jednoznacznego odnalezienia i odtworzenia w terenie w dłuższym czasie. W praktyce oznacza to dobór znaku granicznego (materiału i formy) oraz sposobu jego osadzenia w gruncie tak, aby ograniczyć ryzyko przemieszczenia, usunięcia czy zniszczenia.
Dlatego poprawna odpowiedź (D) dotyczy elementu/rozwiązania, którego nie można uznać za trwałe w kontekście stabilizacji granic: jest zbyt podatne na zmianę położenia, zużycie lub przypadkowe usunięcie, przez co nie gwarantuje zachowania geometrii granicy. Tego typu oznaczenia mogą mieć zastosowanie co najwyżej jako oznaczenia robocze (tymczasowe) w trakcie prac terenowych, ale nie jako docelowe utrwalenie punktu granicznego.
Pozostałe odpowiedzi (A–C) – w typowej konstrukcji tego pytania – opisują rozwiązania mieszczące się w grupie znaków/elementów, które mogą zapewnić wymaganą trwałość (np. odpowiedni znak osadzony w gruncie w sposób stabilny). Wybór ich jako "nie można użyć" wynika zwykle z pomylenia stabilizacji trwałej z doraźnym oznakowaniem punktu lub z nieuwzględnienia skutków: przestawienia przez osoby trzecie, erozji, prac rolnych czy warunków atmosferycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: czytaj uważnie operator negacji ("nie można") i oceniaj każdą opcję pod kątem trwałości w czasie, a nie tylko tego, czy "da się coś zaznaczyć" w terenie na chwilę.
