W eksploatacji ścianowej węgla podstawową maszyną do mechanicznego urabiania jest kombajn ścianowy. Jego dobór wykonuje się przede wszystkim pod kątem wysokości pokładu (wysokości ściany), bo to ona determinuje wymagany zakres urabiania (czyli w jakim przedziale wysokości organ urabiający może skutecznie pracować). Dla ściany o wysokości 4,2 m należy więc wybrać maszynę przewidzianą do pracy w pokładach średniowysokich do wysokich, a nie urządzenie przeznaczone do innego rodzaju robót.
Odpowiedź "KGE-750 F" wskazuje na maszynę z rodziny kombajnów ścianowych, których warianty są dobierane właśnie według parametrów takich jak wysokość urabiania oraz moc, dopasowana do warunków geologicznych i właściwości węgla. W praktyce kopalnianej taki dobór weryfikuje się na podstawie katalogów technicznych producenta oraz dokumentacji projektu technicznego ściany.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "R-150" – to nazewnictwo kojarzone z maszynami do robót chodnikowych (np. urabianie wyrobisk korytarzowych), a nie z typowym kombajnem ścianowym. Błąd wynika z mylenia "urabiania" jako czynności z właściwym systemem eksploatacji (ściana vs chodnik).
- "MWŁ-55EH/LS" – skrót "MWŁ" odnosi się do elementów wyposażenia kompleksu ścianowego, ale nie do samej maszyny urabiającej. To typowe pomylenie obudowy zmechanizowanej lub jej elementów z urządzeniem, które faktycznie odspaja urobek.
- "Bucyrus GH-1600" – nazwy tej klasy maszyn wiążą się z rozwiązaniami stosowanymi w górnictwie odkrywkowym, a więc nie odpowiadają realiom urabiania w podziemnej ścianie węglowej.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim skojarzysz model z parametrem (np. wysokość 4,2 m), najpierw ustal, czy dany symbol w ogóle dotyczy kombajnu ścianowego. Dopiero potem oceniaj dopasowanie do wysokości pokładu. To ogranicza pomyłki wynikające z podobnie brzmiących nazw i skrótów.
