Narzędzie tar służy do archiwizacji (łączenia wielu plików/katalogów w jeden plik archiwum). Samo archiwum tar nie musi być skompresowane, dlatego w praktyce często łączy się archiwizację z kompresją.
W poleceniu tar -zcvf kluczowe jest znaczenie przełączników:
- c – tryb tworzenia archiwum (create), czyli budowanie nowego archiwum z podanych danych,
- z – włączenie kompresji przy użyciu gzip (archiwum będzie skompresowane),
- f – praca na pliku archiwum: po tej opcji podaje się nazwę pliku wynikowego (bez tego tar może używać standardowego wejścia/wyjścia),
- v – tryb "verbose", wypisuje przetwarzane pliki (pomocne przy kontroli operacji).
Dlatego odpowiedź "tar -zcvf" pasuje do zadania "utworzenia skompresowanego archiwum danych".
Pozostałe propozycje dotyczą innych działań:
- "tar -xvf" zawiera przełącznik rozpakowywania (x), więc służy do wyciągania plików z istniejącego archiwum, a nie do jego tworzenia.
- "tar -jxvf" również używa rozpakowywania (x), a litera j odnosi się do innego algorytmu kompresji; mimo to nadal jest to operacja ekstrakcji, więc nie spełnia warunku "utworzenia".
- "tar -tvf" wykorzystuje t, czyli listowanie zawartości archiwum (podgląd), bez tworzenia nowego pliku archiwum.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj wśród opcji litery określającej tryb pracy (tworzenie/listowanie/rozpakowanie). Dopiero potem sprawdzaj, czy jest włączona kompresja oraz czy podano pracę na pliku archiwum.
