W otworach strzałowych w skałach zwięzłych (twardych, o dużej wytrzymałości) kluczowe jest dostarczenie do czoła otworu odpowiednio dużej energii udaru. Samo wiercenie obrotowe w takich warunkach bywa nieefektywne: narzędzie bardziej "ślizga się" po skale, rośnie czas wiercenia i zużycie osprzętu.
Dlatego w praktyce robót strzałowych w górnictwie podziemnym stosuje się wiertarki pracujące ruchem udarowo-obrotowym. Udar powoduje mikropęknięcia i kruszenie skały w strefie skrawania, a obrót umożliwia systematyczne pogłębianie otworu oraz współpracę z elementami odprowadzającymi zwierciny.
Odpowiedź "WUP-22" jest zgodna z tą zasadą: wiertarki typu WUP (wiertarki udarowo‑pneumatyczne) są przeznaczone do wiercenia otworów strzałowych w podziemiu, gdzie powszechnie dostępne jest sprężone powietrze i pożądane jest rozwiązanie ograniczające ryzyko iskrzenia. Dobór konkretnego modelu zależy od średnicy i głębokości otworu oraz parametrów udaru.
Pozostałe propozycje mogą wprowadzać w błąd, bo sugerują inny napęd lub inną zasadę pracy niż typowo wymagana dla skał zwięzłych:
- "WHRU-55" – wskazuje na sprzęt z innej rodziny (np. hydraulicznej), który nie jest domyślnym wyborem "najlepszym" w typowych warunkach podziemia bez dodatkowego kontekstu technologicznego.
- "PWR-8T" – może kojarzyć się z wierceniem pneumatycznym, ale w wariancie bardziej rotacyjnym; w skałach zwięzłych brak odpowiedniego udaru zwykle oznacza spadek efektywności.
- "ER-6" – napęd elektryczny w wyrobiskach wymaga spełnienia dodatkowych wymagań organizacyjnych i nie przesądza o skuteczności w twardej skale; bez informacji o udarze nie jest to najlepszy wybór do skał zwięzłych.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: twarda/zwięzła skała → potrzebny udar, a w kopalni podziemnej często wybiera się rozwiązania pneumatyczne ze względu na dostępność instalacji sprężonego powietrza i uwarunkowania bezpieczeństwa.
