Wstawka (tzw. "łata") w profilowanym poszyciu ma nie tylko wypełnić ubytek, ale też możliwie wiernie odtworzyć kształt, łuki i przetłoczenia elementu. To oznacza, że kluczową cechą materiału jest formowalność (podatność na odkształcenia plastyczne) oraz możliwość kształtowania bez pęknięć i bez nadmiernego sprężynowania.
Odpowiedź "głęboko tłocznej" jest właściwa, ponieważ takie blachy są projektowane do operacji tłoczenia i głębokiego kształtowania. W praktyce warsztatowej ułatwia to dopasowanie wstawki do złożonej geometrii poszycia, szczególnie gdy element ma przetłoczenia i wymaga "wyciągania" oraz "dobijania" kształtu narzędziami blacharskimi.
- "hartowanej" – blacha o podwyższonej twardości (po obróbce cieplnej) jest zwykle trudniejsza w kształtowaniu; łatwiej o pęknięcia i problemy z dopasowaniem, a także o trudniejsze prowadzenie procesu naprawy (np. większe sprężynowanie).
- "wysokowęglowej" – wyższa zawartość węgla zazwyczaj zwiększa twardość i zmniejsza plastyczność, co jest niekorzystne przy odtwarzaniu profilu. Taki wybór bywa intuicyjny ("mocniejsza blacha"), ale w naprawach poszycia liczy się przede wszystkim zdolność do formowania i prawidłowego dopasowania.
- "gatunkowej" – to określenie jest zbyt ogólne: "blacha gatunkowa" może mieć różne własności i nie gwarantuje wysokiej tłoczności. Samo hasło nie mówi, czy materiał da się łatwo uformować w wymagany kształt poszycia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "profilowane poszycie", myśl o potrzebie plastyczności i tłoczności, a nie o maksymalnej twardości. W realnych naprawach coraz częściej trzeba też sprawdzać wymagania producenta pojazdu i dobierać materiał zgodnie z dokumentacją napraw.
