Określenie "kocie łby" jest nazwą tradycyjną (potoczną/branżową) odnoszącą się do nawierzchni brukowej wykonywanej z naturalnych, nieregularnych kamieni o zaokrąglonych kształtach. W praktyce są to najczęściej kamienie polne (tzw. polne otoczaki) dobierane i układane w podsypce oraz spoinowane, aby utworzyć stabilną, odporną na ścieranie nawierzchnię.
Odpowiedź "kamieni polnych." jest poprawna, ponieważ odpowiada materiałowi, z którego historycznie i technologicznie wykonuje się nawierzchnie typu "kocie łby". Jest to też zgodne z logiką nazwy: pojedyncze "łby" to wystające, obłe kamienie, a nie elementy o regularnych krawędziach.
Pozostałe propozycje są błędne, bo wskazują na inne typy nawierzchni:
- "płyt betonowych." — płyty tworzą nawierzchnię z dużych, płaskich elementów o regularnym kształcie; nie odpowiadają opisowi nieregularnego bruku z kamieni.
- "cegły klinkierowej." — klinkier bywa stosowany w nawierzchniach (np. cegła brukowa), ale to inny materiał i inny charakter układu (elementy regularne, prostopadłościenne), nie utożsamiany z "kocimi łbami".
- "betonowej kostki brukowej." — kostka brukowa jest prefabrykatem o powtarzalnym kształcie; choć słowo "brukowa" może mylić, nie jest to nawierzchnia z obłych kamieni polnych.
Na egzaminie warto zapamiętać: "kocie łby" = bruk z naturalnych kamieni. Jeśli w odpowiedziach pojawia się kamień naturalny (np. kamienie polne), zwykle to on pasuje do tej nazwy.
